Het klinkt misschien tegenstrijdig maar wel waar: er stond helaas niets meer op het spel voor FC Utrecht in de laatste wedstrijd van de Europa League tegen Celtic. Dat wisten we nog niet toen we de trip boekten, maar dat mocht de pret niet drukken en je moet er altijd het beste van maken. Laat dat maar aan de Utrechtsupporters over, we zijn wel wat gewend. Glasgow is sowieso een geweldige voetbalstad om een keer te bezoeken, helemaal met je eigen cluppie en het stelde niet teleur.

Het fan zijn van FC Utrecht gaat niet altijd over rozen, hoge pieken en soms diepe dalen en de laatste tijd is het vooral dat laatste. Dus we moeten het ervan nemen als het kan. Ons laatste Europese tripje naar Liverpool op Anfield vijftien jaar geleden was episch, al bleef het 0-0 en lagen we voor de wedstrijd ook al uit de Europa League. Het werd onvergetelijk, het AD beschreef het destijds als een bedevaart en dat was het ook.

Dus op naar Glasgow, want voor je het weet duurt het weer vijftien jaar, je weet het nooit met onze FC. Met bijna drieduizend Utrechtfans per boot, vliegtuig en bussen gaan we naar Glasgow. Wij zelf gaan weer met een heel vliegtuig vol 030 op pad vanuit 010, weer geweldig goed georganiseerd door de Supportersvereniging.

Wel met vertraging helaas, want het vliegtuig blijkt nog uit Amsterdam te moeten komen en is twee uur te laat. De piloot heeft wel zijn huiswerk gedaan want biedt zijn excuses aan met de woorden ‘ik weet dat jullie al geen goede ervaringen hebben met Amsterdam’. En er verschijnt een foto vanuit de cockpit met FC Utrechtsjaals in de appgroep.

In 2010 speelden we in de voorronde van de Europa League al tegen Celtic en werd uit kansloos verloren, maar werd deze nederlaag thuis met een legendarische 4-0 weggepoetst. Dus in die zin wordt er een cirkel rondgemaakt. Eenmaal vertrokken, verloopt de reis soepel en zijn we in het centrum van Glasgow. Voorbij de eerste hoek lopen we al een deel van de technische staf tegen het lijf in de personen van Willem Jansen, Harald Wapenaar en Rob Penders en later zien we ook spelers lopen die de stad even verkennen.

Rivaliteit

Op straat worden we regelmatig aangesproken door Schotten, het is even wennen aan het accent maar het levert leuke en spontane gesprekjes op in deze verdeelde voetbalstad. Want in Glasgow ben je voor Celtic of voor Glasgow Rangers en de rivaliteit is enorm. De band tussen de Rangers en FC Utrecht is wat groter omdat Michael Mols daar speelde en net zoals bij ons ook nog altijd een bijzonder plekje heeft in de harten van de Schotten.

Voor de wedstrijd moeten we ons kaartje omwisselen in een ander hotel voor een echt ticket van Celtic, dat is allemaal strak geregeld. Vlakbij een grote pub die helemaal is afgehuurd voor FC Utrechtsupporters en waar het feest al vroeg begonnen is. We nemen de tijd om Glasgow nog een beetje te verkennen en wat te eten voor we aansluiten bij de Fanwalk naar het stadion.

Corteo

In het Italiaans noemen ze dat een corteo en de supporters lopen dan in een optocht naar het stadion met fakkels, vlaggen en gezang. In dit geval dwars door Glasgow, voorafgegaan door een paar politiebusjes en aan de zijkant lopen agenten mee. De sfeer is gemoedelijk, hier en daar wel wat geschreeuw maar over het algemeen staan de Schotten gewoon even te kijken of soms zelfs voor het raam te zwaaien. Het levert toch een flinke verkeersopstopping op maar dat lijken ze wel een beetje gewend. De liedjes ‘Als ik boven op de Dom sta’ en ‘Waar is toch mijn caravan’ zullen ze wel niet verstaan hebben.

Na ongeveer een uur komen we aan bij Celtic Park, het hoogteverschil in Glasgow is best groot en ineens doemt het groene verlichte gevaarte voor ons op. Een klassiek voetbalstadion zoals je het veel in Groot-Brittannië ziet met standbeelden van hun grote helden eromheen en de grote successen vastgelegd op de buitenkant. Het binnengaan verloopt een stuk rommeliger dan destijds in Liverpool. Wij komen uit in een rij met maar twee toegangspoortjes waar helemaal geen vaart in lijkt te zitten, maar uiteindelijk zijn we toch ruim op tijd binnen en kunnen we een mooi plekje midden in het uitvak innemen.

Het uitvak zit in een hoek van het stadion maar toch heb je perfect zicht op het veld, de Celticfans komen later maar het is fascinerend om te zien hoe snel het stadion met een capiciteit van ruim 60.000 volstroomt. Vanaf het moment dat de Utrechtfans binnenzijn wordt er eigenlijk non-stop gezongen en dat zal de hele wedstrijd zo blijven.

En over die wedstrijd hoeven we het niet zo heel lang te hebben: waar veel supporters bang voor waren wordt al snel werkelijkheid. Ondanks een Utrechtste aanval in de eerste minuten die een corner oplevert, staan we binnen 19 minuten met 3-0 achter. Drie ongelukkige goals ook nog, een verdedigingsfout, een eigen goal die wordt ingeleid door een blunder van uitgerekend doelman Barkas die een moeilijke tijd kende als speler van Celtic én een VAR-strafschop.

Beelden vanuit het Celticvak

Mooie goals

Toch kunnen we ook twee keer echt juichen en komt de FC met twee mooie doelpunten van Dani de Wit en Adrian Blake toch nog terug tot 3-2. Helaas zakt het daarna weer snel in en eindigt het in 4-2 voor de thuisclub. Toch blijft het feest in het uitvak en laten we de avond niet helemaal verpesten door het slechte voetbal van ons team dat al weken niet meer draait.

Het gezang wordt zoals wel vaker soms ook een tikkeltje cynisch maar wel met humor zoals de variatie ‘We gaan Europa uit’ in plaats van het normale ‘We gaan Europa in’ en zingen we vrolijk mee met de scoringsmuziek van Celtic, toch de 55-voudig kampioen van Schotland. Van tvkijkers thuis krijgen we door dat vooral ons gezang te horen was tijdens de wedstrijd.

 

Op papier een roemloos einde van een dramatische poulefase in de Europa League voor FC Utrecht dat maar één punt opleverde. Al was het wel een prestatie dat we ons plaatsten en hadden we soms pech, daarna leek de rek uit de ploeg. Toch is het voor de supporters een avontuur geweest, we horen mooie verhalen van reisgenoten die naar meer uitwedstrijden geweest zijn en Glasgow is ondanks het verlies een geweldige afsluiter.

Wij gáán Uuuropa uit…

Na de wedstrijd lopen we in een iets kortere route en veel rustigere sfeer dan op de heenweg terug naar het hotel. Het is een hele lange dag geweest en hier en daar in de pubs wordt er nog wat gedronken en nagekaart, net als bij het ontbijt in het hotel de volgende ochtend. De volgende dag hebben we nog ruim de tijd om Glasgow in te gaan en twee mooie musea te bezoeken, dat maakt zo’n trip ook tot een bijzondere combinatie. Naast de geweldige voetbalsfeer kun je ook nog wat meer zien en je komt toch ook overal weer Utrechtsupporters tegen en Schotten die ook nog wel even over het voetbal willen napraten.

Stuk uit verslag van AD

Het vliegtuigpersoneel blijkt ook in het stadion geweest te zijn en de purser vertelt door de intercom dat ze eigenlijk meer naar ons uitvak hebben gekeken dan naar de wedstrijd en zwaar onder de indruk waren. En dat ze het leuk en bijzonder hadden gevonden ons te mogen vliegen. Een mooie samenvatting van een geslaagde anderhalve dag, die bijna voelde als een week. Nu maar afwachten wanneer we Europa weer ín mogen, maar gelukkig ook weer mooie nieuwe herinneringen gemaakt waar we nog wel even op kunnen teren.