by ·0 Comments


Lieve Fanny,
We zijn op weg naar Rio! Aangekomen op Schiphol ben ik meteen in de stemming. Bij de incheckbalie is alles al oranje en er staat een cameraploeg. Er is een hele rij balies gereserveerd voor de vlucht naar Rio, omdat er ook vandaag weer sporters vertrekken met veel bagage. Het KLM-personeel draagt oranje sjaaltjes en er lopen veel mensen in het oranje rond. Sporters (die ik niet herken, raar maar waar ;), maar ook veel supporters, familie van sporters, oud-sporters, sportbestuurders en bn’ers. Rintje Ritsma, Typhoon, Edwin Evers etc. Ook vliegen er atleten uit Finland en Polen mee, allemaal makkelijk te herkennen aan hun kleding. Best een vrolijk gezicht. En het is niet raar om te rekken en strekken in het gangpad, want dat doen de sporters ook.

Met een klein beetje vertraging vertrekt het vliegtuig richting Rio. Na een uurtje worden we er door de gezagvoerder op geattendeerd boven Londen te vliegen, waar de vorige Olympische Spelen waren. We gaan dus letterlijk van Londen naar Rio. De KLM is er duidelijk trots op de Nederlandse ploeg te vervoeren. In het tijdschrift staan interviews met Epke en Dafne en ook het eten is in olympische stijl incl. oranje chocolaatje.

Eddie the eagle

Onderweg kijk ik naar de film Eddie the eagle, die stond al een tijdje op mijn lijstje maar het was er nog niet van gekomen. Mooi toepasselijk vermaak op weg naar de Olympische Spelen en hoewel ik zijn verhaal redelijk goed ken, vond ik de film verrassend leuk. Wel een tikje Amerikaans, maar dat kan misschien ook niet anders. Michael Edwards werd niet neergezet als een gek, maar als iemand die er echt alles aan deed om zijn olympische droom waar te maken. En ik denk niet dat je jezelf voor schut zet maar er echt alles voor over hebt als je van de 90 meterschans springt. Ik heb bovenaan diezelfde schans gestaan in Calgary en weet daardoor hoe ontzettend hoog dat is. Daar was echt heel veel lef voor nodig en daar kun je alleen maar respect voor hebben. 

Natuurlijk horen op de Olympische Spelen alleen de beste atleten tegen elkaar te strijden, want het is topsport. Daarom zijn er nu terecht hoge kwalificatie-eisen, maar die hadden de Britten destijds niet. Het is best pijnlijk om te zien dat Eddie aan alle kanten wordt tegengewerkt, en dat het Britse Olympisch comité halverwege de spelregels verandert. Dat kun je een sporter niet aandoen, al drijft het Eddie er wel toe alles te geven om de limiet toch te springen. Ik ben benieuwd of er dit jaar toch ook weer exoten opduiken op de Olympische Spelen. Wie herinnert zich niet de zwemmer uit Equatoriaal Guinee die in Sydney maar ter nauwer nood het einde van het vijftigmeterbad haalde?

Olympische sferen

Eenmaal geland op vliegveld Galeão is het meteen duidelijk dat we in de olympische stad zijn. Overal de kleuren, Olympische ringen en vrijwilligers in uniformen. Ik ben gewoon in Rio! We nemen een taxi en zo sta ik dan ineens in Ipanema voor de deur van mijn Airbnb-adres. Het appartementencomplex heeft een bewaker die mijn gastvrouw Luba opbelt. Een heel kleine vrouw ontvangt me enorm hartelijk. Met een verse sandwich, een enorm stuk chocoladetaart en zoete koffie. De kamer is prima en haar huis gezellig. Ze is blij verrast met de meegebrachte stroopwafels en zegt later dat ze ze heerlijk vindt. Ik hoop dat ze het meent, haha. We kijken samen een stukje van de openingsceremonie. Bij het Braziliaanse volkslied blijkt meteen de hartstochtelijke Braziliaanse aard, want Luba barst in huilen uit. Ondanks mijn Hollandse nuchterheid houd ik het ook bijna niet droog.

Met een taxi vertrek ik naar het Holland Heineken House, best dichtbij maar zo ‘s avonds toch beter om niet lopend te gaan. Op de weg van het vliegveld hadden we al een glimp van het christusbeeld opgevangen, nu zie ik hem weer. Het Heineken Huis is gevestigd in een enorme club, met palmbomen, een zwembad en allemaal verschillende lagen en terrasjes, heel leuk en wat minder massaal dan in Londen. Het is er gezellig druk en de openingsceremonie is te volgen op een mega scherm dat prachtig weerspiegelt in het water. De Nederlandse ploeg wordt met groot gejuich ontvangen, hoewel de opkomst enigszins onverwacht is omdat we blijkbaar onder de p vallen als Pays Bas. Ook voor Willem-Alexander blijkbaar, want hij is niet in beeld. 

Na een paar drankjes begint de vermoeidheid van de lange reis er toch wel in te hakken en de ceremonie duurt eindeloos met al die landen die voorbij komen. Daar moeten ze toch een keer wat op verzinnen.

Thuis bij Luba kijken we samen het slotstuk, met het ontsteken van de vlam, toch altijd het hoogtepunt. Ze vertelt me dat Pele te ziek is en niet meer kan lopen, maar wie zal het dan doen? Opnieuw wordt er een traantje weggepinkt als Gustavo ‘Guga’ Kuerten de vlam het stadion binnendraagt, die uiteindelijk bij Vanderlei de Lima terecht komt. De marathonloper werd in Athene van de weg geduwd door een dronken Ier en liep zo de gouden medaille mis. Een mooie keuze van de organisatie. De vlam zelf is ook heel spectaculair en op een plein in de stad zal het vuur ook branden in een kleine versie. Daar wil ik zeker heen, en de kerk ernaast schijnt ook de moeite waard te zijn.

Morgen beginnen de Spelen echt en het is meteen weer vroeg dag, de hockeymannen spelen al om 10.00 uur in het afgelegen deel Deodoro. Niemand kan ons echt vertellen hoe lang het duurt om daar te komen en wat de beste manier is, weten zelfs de Brazilianen niet. Dus er zit niets anders op dan maar gewoon heel vroeg te vertrekken. Let the games begin!

Je Annie

by ·0 Comments

Foto: rio2016.comDe Olympische Spelen van Rio staan voor de deur, voor de derde keer in een land op het zuidelijk halfrond na Melbourne (1956) en Sydney (2000) en voor de tweede keer in Latijns-Amerika na Mexico (1968). De aanloop naar de Spelen is op zijn zachts gezegd chaotisch te noemen. Vervuild zeewater, het zika-virus, corruptie, accommodaties en voorzieningen die niet af zijn, een land in politieke crisis: de voorbereiding verloopt alles behalve vlekkeloos. Dat is niet nieuw in de olympische geschiedenis. The Games must go on, zoals het altijd is gegaan (behalve tijdens WO I en WO II) en dat zal nu waarschijnlijk niet anders zijn. Rio zal zo goed en zo kwaad als het gaat klaar zijn om de sportwereld te ontvangen, de smeulende puinhoop van de tekorten die achterblijven zijn van later zorg. Hier ligt wel een verantwoordelijkheid voor het IOC bij het toewijzen van de Olympische Spelen aan kandidaatsteden.

Hypocriet

Er moet echt iets gebeuren bij het vastleggen van financiële draagkracht van de organiserende stad en het inbouwen van toetsingsmomenten hierop, ook voor kwesties als mensenrechten. Want niemand zit erop te wachten dat er iedere keer weer discussie is in de aanloop naar de Spelen, wanneer het eigenlijk al te laat is. Het besluit is niet meer terug te draaien, het verpest het sportieve feestje en stoort sporters bij hun voorbereiding. Dat wil niet zeggen dat er geen oog mag zijn voor de wantoestanden, maar het is hypocriet om ze de boventoon te laten voeren. Daar is het al veel te laat voor. Hopelijk heeft Tokio over vier jaar zijn zaakjes beter voor elkaar en zal er in de toekomst beter gekeken worden naar de haalbaarheid van het houden van Olympische Spelen in het organiserende land.

In 2008 werden sporters opgeroepen tot een boycot van de spelen in Beijing vanwege de schrijnende mensenrechtensituatie in China, en in Mexico in 1968 vielen zelfs honderden doden bij studentenprotesten in de aanloop van naar Spelen. Sport en politiek moeten volgens de olympische gedachte strikt gescheiden blijven, maar bij zulke misstanden is dat moeilijk vol te houden. De Mexicaanse autoriteiten wisten de slachting en de arrestatie van onschuldige demonstranten toen behoorlijk stil te houden, dat is tegenwoordig met sociale media gelukkig niet meer denkbaar. In de aanloop naar het WK voetbal twee jaar geleden waren er in Brazilië ook demonstraties tegen de geld verspillende bouw van nieuwe stadions dat beter aan gezondheidszorg en onderwijs had besteed kunnen worden, waardoor daar wel aandacht voor was.

Boycots

Vroeger werden de Olympische Spelen regelmatig geteisterd door boycots, vooral in de tijd van de Koude Oorlog. Melbourne werd in 1956 geboycot door Nederland en nog een paar westerse landen vanwege de Russische inval in Hongarije, terwijl de Sovjet-Unie en Hongarije zelf gewoon meededen. Een stuk serieuzer was de boycot van de Verenigde Staten en hun bondgenoten bij de Olympische Spelen van Moskou in 1980, die in 1984 in Los Angeles door de Sovjet-Unie en hun bondgenoten werd beantwoord. De gedachte dat politiek buiten het stadion moet worden gehouden is dan lastig vol te houden. Nu is een dergelijke grote boycot nog lastig voor te stellen, er gaan soms wel stemmen op zoals bij Beijing in 2008 maar in de praktijk komt het er niet van. Wel dreigen Russische atleten nu te worden uitgesloten van deelname wegens structureel door de overheid georganiseerd dopinggebruik en het ontlopen van controles. Een boycot is het niet, politiek is het zeker wel. Het laatste woord is hierover nog niet gezegd, aangezien atleten die geen doping hebben gebruikt zich ernstig benadeeld voelen. En terecht natuurlijk, maar hoe bewijs je je onschuld nog in een wereld van manipulatie en wie gelooft je nog?

Ondanks alles laten wij sportfans ons feestje niet zomaar afpakken en de Brazilianen zullen dat grotendeels ook niet doen. The Games must go on, om die beladen woorden van Avery Brundage nog maar eens te herhalen. Maar het wordt tijd dat men in het IOC-hoofdkantoor in Lausanne wakker wordt en er eindelijk eens voor gaat zorgen dat de gaststad aan bepaalde voorwaarden moet doen, financieel en moreel. Want de Olympische Spelen moeten een sportfeest zijn voor sporters en fans van over de hele wereld. Daarbij hoeven de problemen van deze tijd zeker niet te worden verzwegen, maar moet sport juist kunnen verbroederen zoals de Spelen bedoeld zijn. Zonder vervelende nasmaak.

Foto: rio2016.com

by ·0 Comments


Tijd voor een nieuw olympisch dagboek, want de ticket naar Rio is geboekt! Niets staat een nieuw avontuur meer in de weg, al is het dit keer wat verder dan Londen. Maar ook een extra mooie reden om Rio eens te bezoeken.

Kaarten voor diverse wedstrijden zijn in de pocket: o.a. hockey, tennis, rugby, turnen, boogschieten en natuurlijk mag beachvolleybal op Copacabana niet ontbreken. Misschien is dat onderdeel wel een beetje te vergelijken met tennis op Wimbledon in Londen: heilige grond voor die sport.

Ook de tijdrit van Tom Dumoulin en de wegwedstrijd van de dames gaan we meemaken. Zij rijden immers gewoon over de openbare weg van Rio. Hopelijk zal de Braziliaanse stad onder toeziend oog van het standbeeld van Jezus Christus deze zomer oranje gaan kleuren, al was het alleen al bij zonsopkomst -en ondergang 🌅

HUP HOLLAND HUP

Je Annie

by ·0 Comments

De droom die ooit begon op het bierviltje van Jeroen Wielaert werd werkelijkheid: de Tour de France ging onder de Dom door. In de aanloop naar het Grand Départ kleurde Utrecht langzaam geel, werden straten versierd, muurschilderingen gemaakt, bomen ingepakt met bolletjesstof en verschenen overal kunstzinnig beschilderde Nijntjes en creatieve etalages.


Het werd een feest voor alle Utrechters, dat begon met de ploegenpresentatie op het Lepelenburg op donderdag. De kans om de renners een voor in het echt te zien lieten de mensen zich niet ontnemen, op een prachtige locatie met de Dom op de achtergrond. Ook voor de minder grote wielerliefhebber was er genoeg te doen: de stad zinderde. Van de hitte en van de opwinding vanwege een van de grootste sportevenementen ter wereld in eigen stad.


Het tourcircus streek neer bij de Jaarbeurs en het sportieve gedeelte startte op zaterdag met een proloog over 13,7 kilometer door Utrecht. Het kabaal en enthousiasme van de fans langs de kant was zo oorverdovend dat het de benen bij sommige renners blokkeerde en anderen juist weer vleugels gaf. 

De gedroomde Nederlandse gele truidrager kwam er net niet, maar met die sympathieke Australiër konden we, onder toeziend oog van onze koning en tevens geboren Utrechter, ook prima leven. Wat opviel was de gemoedelijke en sportieve sfeer onder het publiek, die bijna deed denken aan de Olympische Spelen. Hier en daar een spontaan praatje met wildvreemden, uit Australië, Eritrea maar ook uit Soest of de eigen wijk.

Utrecht liet zich van zijn beste kant zien, van het inzamelen van gescheiden afval tot de prachtige helikopterbeelden die de Franse regie de wereld instuurde. Van ‘le Dom Toren’ met zijn gele vlaggen, ‘le Chateau De Haar’ en het glinsterende water van een uitgestorven Oudegracht op zaterdagmiddag, stuk voor stuk historisch. 


Op televisie sprak Filemon over het minderwaardigheidscomplex waar Utrecht nu mee afrekende, maar ik zou het eerder ongekende trots willen noemen. We kunnen niet opboksen tegen de grootte van Amsterdam of Rotterdam en dat hoeft ook helemaal niet. Utrecht is ‘het mooist van allemaol’ op zijn geheel eigen authentieke wijze. Onze grachten werden niet voor niets verkozen tot mooiste van Europa, vanwege de unieke werven maar ook omdat ze nog niet zijn verpest door massatoerisme.


A demain!
En het tourfeest was nog niet afgelopen, het echte hoogtepunt moest eigenlijk nog komen bij de start van de tweede etappe. De renners maakten voor de koers echt begon een ereronde door de historische binnenstad, met als climax het onderdoor fietsen van de Domtoren. Waar tourbaas Christian Prudhomme spontaan een saluut bracht aan het publiek dat even spontaan ‘Als ik boven op de Dom sta’ inzette. Kippevel. Met enige weemoed keken we hoe het peloton de stad verliet via de singels en de Maliebaan, met het oudste fietspad van Nederland, en zwaaiden we de renners uit. Au revoir, et merci!


Wat blijft zijn de mooie herinneringen, prachtig verbeeld in onderstaand filmpje, de muurschilderingen, en fijn opnieuw bestrate wegen. Sorry critici, ik kan niets negatiefs bedenken! Het was bijna te mooi om waar te zijn, dus blijft het eigenlijk toch een droom.