Na een kort nachtje even bijkomen van de openingsceremonie met een ontbijtje in de studio. Het was echt een geweldige avond maar het werd wel laat en met zoveel indrukken val je ook niet zo snel in slaap. Maar ook mooi om nog even na te genieten. De dag gestart met een wandeling naar de olympische vlam die hier echt twee straten verderop is en daarna op weg naar het schaatsen!

Het is er een stuk drukker dan gisteren en na wat foto’s mét vlam verder het park in. Bij een soort paviljoen op een terasje goddelijke cappuccino gedronken voor 2,50. Ook dat is fijn aan Italië, de espresso in de studio uit de percolator die daar natuurlijk gewoon standaard is, hadden we al achter de kiezen.  

Eerste medailles 

Terug naar de sport: in het park is ook een fanzone vergelijkbaar met andere Spelen met een groot scherm, een curlingbaantje en grote opgeblazen mascottes. Net als we aankomen worden op het scherm de eerste medailles van de Spelen uitgereikt bij het skiën, aan de Zwitser Franjo von Allmen en twee Italianen.

Daarna via het castello wat heel groot en imposant is richting metro voor schaatsen. We zijn ruim op tijd bij de Rho Firia waar het langzaam oranje kleurt. De schaatshal is een stuk groter dan de ijshockeyhal maar toch is alles makkelijk te vinden. Als we binnenkomen is Joy Beune net aan het inrijden. We hebben mooie plekken en in het begin is het nog niet helemaal vol, maar later toch wel zo goed als. 

De vlag die we hebben opgehangen moet net als alle anderen na een paar ritten toch weg, wat een vrijwilliger voor ons doet. Vrij vreemd, want volgens de regels zijn landenvlaggen gewoon toegestaan en er zijn ook geen reclameborden die ermee afgedekt zouden kunnen worden. Dat is juist zo fijn aan de Olympische Spelen: de boarding en alle aankleding is ontworpen om mooi te zijn. 

Vuvuzela 

Er zitten behalve heel veel Nederlanders ook nog best veel fans uit andere landen, maar die vallen in het oranjegeweld minder op. Voor ons zitten goed versierde Canadezen inclusief vlaggen en vuvuzela die familie of kennissen lijken te zijn van Valerie Maltais die later brons wint. Ze worden ook geïnterviewd door de Canadese tv. En verderop nog Noren, Zwitsers, Japanners en Tsjechen, al doet Martina Sablikova helaas niet mee vanwege ziekte. 

Francesca Lollobrigida rijdt verrassend het olympisch record van Irene Schouten uit de boeken, dus zo slecht is het ijs ook weer niet. Ze schaatst duidelijk met passie en tijdens de rit krijg je als toeschouwer al het gevoel dat er iets bijzonders aan het gebeuren is en dat een medaille erin moet zitten. 

De tijd blijkt goud waard voor de Italiaanse die ook nog haar 35-jarige verjaardag viert, want de Noorse Ragne Wiklund komt niet aan haar tijd in een rit tegen Marijke Groenewoud die ze op ruime afstand rijdt. Merel Conijn moest al in de tweede rit gereden en is de snelste tijd al snel kwijt. 

Geen goud en zelfs geen medaille voor Nederland, maar het is haar zeer gegund

Verderop op de tribune staat Willem-Alexander als een coach de oranje schaatssters aan te moedigen maar het mag allemaal niet baten. In de laatste rit komt Joy Beune helaas ook nooit echt in de buurt bij de snelste tijd en gaat het goud naar Lollobrigida met haar zoontje op de tribune. Geen goud en zelfs geen medaille voor Nederland, maar het is de Italiaanse zeer gegund. 

Flaneren

In een lange oranje stoet lopen we terug naar het metrostation en duiken we het centrum van Milaan in. Het is duidelijk zaterdagavond dus er wordt volop geflaneerd. In de straten hangen mooi verlichte pictogrammen van de olympische sporten en in de winkels zijn veel etalages in olympische sferen, ook bij de dure merken in de Galleria Vittorio Emanuelle. 

De duomo is prachtig verlicht en we eten in een fijn restaurant. Ik bestel de risotto Milanese die ik hoog op mijn verlanglijstje had staan: die is goudkleurig vanwege saffraan. Dus toch nog iets gouds vandaag! Het ziet er zoals de meeste risotto’s niet spectaculair uit maar het is wel heel lekker. Het was al met al toch weer een hele geslaagde dag, mooie sport gezien en weer veel gedaan. 

Morgen naar de vijf kilometer bij de mannen. De medaillekansen voor Nederland zijn daar een stuk lager dan vandaag, maar je weet het nooit. Het belooft hoe dan ook misschien wel de spannendste afstand te worden bij de mannen voor meerdere landen. 

Andiamo!