Het was een spektakel, en ook een hele lange zit dus na een korte nacht niet zo heel veel tijd om uitgebreid terug te blikken, maar in ieder geval een poging. De rest komt later nog wel!

Al vroeg ben ik bij San Siro, wat een groot stadion! De hekken gaan om vier uur al open en na strenge beveiliging met wat discussie over mijn fotocamera die wel voldoet aan de eisen mocht ik gelukkig wel naar binnen. Het is toch een roemrucht stadion maar het is ook best een oude betonbak. Aan de gevel hangen alle successen van AC en Inter Milan, de Europa Cups en wereldbekers. Toch ook bijzonder dat twee grote clubs een stadion delen, en praktisch. 

Leeg oogt het stadion oud en gedateerd maar eenmaal gevuld geeft het wel het gevoel van de historische sporttempel die het is. Waar Feyenoord als eerste Nederlandse club de Europa Cup I won en Marco van Basten furore maakte. Door de zonsondergang kleurt de lucht door het half open dak prachtig oranje en wordt de spanning voor de show langzaam opgebouwd. 

Het stadion zit vol met mensen uit de hele wereld, weer veel Amerikanen die niet allemaal gewend zijn aan oude voetbalstadions. De vrouwen voor mij zijn letterlijk in shock over de toiletten. Het publiek komt eigenlijk overal vandaan, naast mij zit een hele groep uit Mongolië.

Om acht uur wordt er afgeteld en start de show spectaculair met muziek en dans. De beloofde Mariah Carrey komt voorbij en de Italianen verbeelden op een creatieve manier hun cultuur en geschiedenis. Mijn persoonlijke hoogtepunt zijn de dansense perculatorpotjes. Het is een kleurig geheel en ondanks dat een olympische openingsceremonie een vrij vast format heeft, voelt het heel Italiaans. 

Thuis ga ik nog een keer terugkijken wat ik nou precies allemaal gezien heb. Het is zoveel tegelijk dat je soms bijna niet weet waar je moet kijken en er is geen commentaar. Sommige mensen herken ik wel, zoals motorcoureur Valentino Rossi die een rolletje speelt in een clipje en met luid gejuich wordt ontvangen. Laura Pausini zingt vol verve het Italiaanse volkslied dat bij sportwedstrijden sowieso intens wordt beleefd en het is allemaal prachtig gestileerd. 

De olympische ringen worden gehesen en daarna is het tijd voor de atletenparade, voor het publiek altijd een beetje een moeilijk onderdeel. Het is leuk om te juichen voor de atleten, maar het duurt altijd wel heel lang. Wel een mooi moment om te zien waar het publiek allemaal vandaan komt. Behalve voor de hele kleine landen juicht er altijd wel niemand. 

Wat dit keer een beetje gek en anders dan anders is, is dat er ook op de locaties in de wintersportgebieden atleten verblijven die hun eigen mini-opening hebben. Daardoor gebeurt het regelmatig dat de vrouwen in de oversized skijassen met skibrillen die de landenborden het stadion inbrengen alleen lopen. Toch krijgt het bordje van Jamaica veel applaus, waarschijnlijk vanwege hun cultstatus in het bobsleeën. 

De bij de Winterspelen onverwachte landen zijn altijd bijzonder, een groot contrast met landen als Canada en Tsjechië die veel sporters in het stadion hebben en juichende fans op de tribune. Team Duitsland heeft een soort slaapzakken om en vallen ook erg op. Jens van ‘t Woud zwaait enthousiast met de vrij grote Nederlandse ploeg ondanks dat het schaatsen al snel begint. En op het scherm zien we Kimberley Bos in Cortina. Willem-Alexander, Maxima en Amalia staan juichend in opvallend oranje links van mij op de tribune.

Toch is politiek ook weer niet ver weg deze avond. Er klinkt boegeroep voor Israel en hard gejuich voor Oekraïne. De enorme Amerikaanse ploeg met vlaggendraagster Erin Jackson wordt ontvangen met groot gejuich door de vele aanwezige landgenoten, maar als JD Vance op het scherm verschijnt, wordt hij ook vrij massaal uitgejouwd. 

Daarna is het tijd voor de rest van het programma, het wordt echt een latertje. De toespraken van de voorzitter van het organisatie comité en de voorzitter van het IOC, dit keer voor het eerst Kirsty Coventry, duren zoals altijd net te lang. Al weet de Italiaan het publiek wel te betrekken en de formaliteiten toch een beetje leuk te brengen. De Italiaanse president Sergio Mattarella verricht de officiële opening onder luid gejuich van zijn landgenoten. Hij blijkt nogal populair, zijn naam wordt zelfs gescandeerd. 

Daarna is het tijd voor de grande finale, Andrea Bocelli zingt het Nessun Dorma  van Puccini, wat Luciano Pavorotti in 2006 deed en de vlam wordt het stadion ingebracht. Na een wisseling met verschillende bekende Italiaanse sporters en een prachtig einde van de operazanger gaat die vlam het stadion ook weer uit. 

Dat was aan de ene kant jammer maar had ik ook wel een beetje verwacht. Bij ons in de buurt is de Arco della Paca, een vredesboog. Ik was daar ‘s ochtends al even en toen leek het er al verdacht veel op dat daar het vuur zou gaan branden. Voor de stadionbeleving was het wat minder, maar ze maken er een mooi moment van. De Europese sterren verschijnen op de vredesboog voor Alberto Tomba en Deborah Compagnoni daar samen de vlam ontsteken. Tegelijker tijd gebeurt in Cortina hetzelfde. 

Mooi geregisseerd maar in het stadion voelde het toch een beetje ver weg. Dat vond ik ook jammer, maar er moet ook wat te wensen overblijven! Daarna volgt nog het hijssen van de olympische vlag en is het tijd om naar huis te gaan. Dat gaat ondanks dringen en proppen in de metro best snel en soepel. Ze zijn dat natuurlijk ook wel gewend bij San Siro. 

Nu op naar het schaatsen, ook heel benieuwd hoe dat gaat zijn. 

Tot morgen!