Opnieuw op naar de olympische schaatshal! Dit keer voor de vijf kilometer mannen, ‘vroeger’ garantie voor Nederlandse medailles maar nu is al ver voor de Spelen duidelijk dat die kans nu heel klein is. Het is wel de afstand waarop het afgelopen jaar records bij bosjes worden verbroken dus het belooft spectaculair te worden. 

Het einde van de ochtend besteden we met lekkere koffie op het terras van hetzelfde parktentje als gisteren, met de zelfde eekhoorn als gezelschap. Het is nu een stuk drukker, er zitten ook meer Nederlandse fans en Italianen die in hun zondagse kleding van het weekend genieten in een flauw lentezonnetje. 

We maken een wandeling door een ander deel van Milaan en kopen een Gazetta dello Sport, we zijn tenslotte in Italië. Daarin gaat het vooral over de gouden medaille van Lollobrigida en ook haar beroemde oud-tante Gina wordt natuurlijk nog even aangehaald. Er is aandacht voor de skiërs die twee medailles wonnen op de afdaling en wordt er vooruitgeblikt, heerlijk. 

Het is overal druk op straat, hele families trekken erop uit en ook naar de olympische wedstrijden. Het vervoer met de metro werkt goed en we komen weer soepel aan bij het station Rho Feria. Ook de security lijkt zijn draai wat meer gevonden te hebben en ondanks de drukte gaat ook dat sneller. Dit keer gelukkig geen gedoe over etenswaren die wel of niet mee naar binnen mogen.

In een lange optocht lopen we het hele Jaarbeursachtige complex weer door naar de schaatshal. Er zijn nu meer tentjes open onderweg waar fans wat zitten te drinken. Daardoor voelt het allemaal wat sfeervoller en de vrijwilligers houden zorgen zoals  altijd voor nog meer vrolijkheid. 

Op de tribunes is nog steeds veel oranje zichtbaar, maar ook wat meer andere nationaliteiten dan gisteren. Rintje Ritsma staat een tijd voor ons op de tribune te kijken. De kinderziektes zijn er ook een beetje uit in het stadion: de microfoon van de starter stoort niet meer en het scorebord geeft wat meer informatie. Klinkt best knullig voor de Olympische Spelen maar een testevenement is blijkbaar niet genoeg.

Snufjes 

Het is ook leuk om te zien wat voor snufjes er allemaal om zo’n schaatswedstrijd heen zijn om het goed in beeld te laten brengen en de sporters optimaal te laten presteren. Er loopt een hele rails langs de baan waarop een camera meerijdt op een soort van achtbaanwagentje, op het middenterrein staan zelfrijdende camera’s en een drone vliegt achter de schaatsers aan als een soort vogeltje.  

Marcel Bosker start al in de eerste rit met zijn veelbesproken helm en heeft eigenlijk best wel een lastige rol als aangewezen man voor de team pursuit waar zoveel om te doen is geweest. Later neemt hij achter ons plaats op de tribune bij zijn familie. 

Made in Milaan 

Dat de Nederlanders inderdaad geen rol van betekenis spelen is snel duidelijk. Stijn van de Bunt doet zijn best en eindigt als negende, Chris Huizinga als zevende. Riccardo Lorello, geboren in Milaan, rijdt een snelle tijd waar zelfs zijn landgenoot Davide Ghiotto zich verrassend op stuk bijt. En daarna barst het echt los in de rit tussen Sander Eitrem en Metodej Jilek uit Tsjechië. 

De Noor reed onlangs als eerste ooit onder de zes minuten en is ook vandaag onnavolgbaar: hij rijdt het olympisch record van Nils van der Poel uit de boeken met 6.03,95. Jilek pakt het zilver en is daar bijna net zo blij mee. Lorello houdt verrassend het brons in Milaan. De Fransman Loubineaud die dit seizoen ook al verraste met een wereldrecord komt niet in de buurt, maar heeft wel de nodige Franse fans naar het schaatsen weten te trekken.

Koningen

Net als bij de 3000 meter vrouwen dus opnieuw een winnaar in een nieuw olympisch record, zo slecht is het ijs dus nog niet. Eitrem is een mooie en terechte koning van een spannende internationale middag schaatsen. Met op de tribune de Noorse koning Harard en ook Willem-Alexander, Máxima en Amalia moedigden weer fanatiek aan. 

Na de medailleceremonie en de volksliederen lopen we weer in colonne terug naar het metrostation en duiken we het centrum van Milaan in. De beveiliging lijkt minder opvallend dan in Parijs als zijn ze zeker wel aanwezig. Aan het begin van de Via Dante staat wel een militair voertuig maar de soldaten ogen ontspannen.

Het is weer sfeervol flaneren door de mooi verlichte winkelstraten en het is gezellig druk. We vinden een Bialettiwinkel en sluiten aan in de rij bij de Olympische megastore op het Domplein. 

Mensen slaan in alsof alles in de aanbieding is

Zo’n megastore blijft toch ook een fascinerend fenomeen. Deze is wel wat kleiner dan op de Champs Elysées in Parijs maar doet niet heel veel onder. Eenmaal binnen kun je op je gemak rondkijken en ondanks de behoorlijk hoge prijzen slaan mensen in alsof alles in de aanbieding is. 

We kopen zelf gek genoeg dit keer niets, de voorraad qua maten is ongelukkig, maar we vergapen ons wel aan de teamkleding van Italië. Die is ontworpen door Armani en van dichtbij nog mooier dan op tv. De jas kost 500 euro dus die hebben we maar laten zitten. 

Nu eerst koffie…