Live zitten de Olympische Spelen er voor ons weer op, en wat was het weer memorabel. De vijf dagen voelden bijna meer dan een week doordat je meteen weer ondergedompeld wordt in de olympische sfeer. En daar is ook Milaan zeker in geslaagd. Het zal nooit vervelen en altijd bijzonder en onbetaalbaar blijven.

En gelukkig hebben hebben we nog twee weken te gaan op televisie. Eigenlijk is het thuis soms ook allemaal beter te zien, maar het kijkt nog net wat leuker en anders als je er zelf bent geweest.

Natuurlijk hadden we best langer willen blijven, maar in Milaan hebben we met de openingsceremonie, ijshockey en schaatsen alles wel zo’n beetje gedaan. De olympische vlam op het prachtige plein bij ons appartementje om de hoek, wat we van te voren ook niet konden vermoeden. Het was mooi zo. 

Uitgespeeld

Iedere dag naar het schaatsen is ook gewoon te prijzig, plus dat de hal en de reis er naartoe je na twee keer ook wel gezien hebt. Kunstschaatsen was ook leuk geweest maar helaas ook vrij onbetaalbaar. We hebben Milaan dus wel een beetje uitgespeeld in de positieve zin van het woord natuurlijk. En genoten van heerlijke koffie, de mooie stad met versieringen, vriendelijke Italianen, en fans uit de hele wereld.

Italiaanser wordt het niet

Het zijn de eerste Spelen die worden gehouden in twee steden en dat maakt het reizen en verblijven gewoon wat lastiger en kostbaarder, zeker in wintersportgebieden. Het biatlon hebben we daarom maar laten vallen, maar keuzes maken is ook niet erg. Met het oog op de volgende Winterspelen in de Franse Alpen blijft er nog genoeg te wensen over.

Eenmaal aangekomen in Milaan voltrekt alles zich in een sneltreinvaart. Meteen op het vliegveld al de olympische ringen en in het centrum de logo’s van de sporten en van de Spelen in lichtversieringen, verwijzingen in de etalages van de hier vaak ook sjieke mooie winkels.

Bij de Duomo tref ik meteen en puur toevallig een Braziliaanse bekende en hebben we een leuk gesprek over de Olympische Spelen. Dezelfde passie werkt verbindend. 

Mijn persoonlijke hoogtepunt van de Openingsceremonie: de dansende percolators

En bij de sportwedstrijden ga je meteen weer mee in de olympische vibe die ondanks de culturele en lokale verschillen toch altijd een beetje hetzelfde is. Milaan heeft het allemaal net weer anders aangekleed, het roze en paars van Parijs is blauwgroen en geel geworden. En de immer enthousiaste vrijwilligers en publiek dat er allemaal zin in heeft maakt het tot een wonderlijke wereld die eigenlijk nergens mee te vergelijken is. 

Natuurlijk zijn er ook minpuntjes zoals JD Vance die samen met zijn beveiliging wel heel veel aandacht opeist. Etenswaren die willekeurig wel of niet moeten worden weggegooid bij de ingang voelt ook niet erg duurzaam. De wegen van het IOC zijn soms ondoorgrondelijk, zo moeten de supportersvlaggen bij het schaatsen inclusief de onze na een paar ritten ineens worden weggehaald, terwijl landenvlaggen gewoon zijn toegestaan volgens de ticketregels.

Gelukkig overheerst de sportiviteit en ga ik naar de openingsceremonie wat ik altijd al zo graag wilde zien. Uiteindelijk heb ik toch meer in hetzelfde stadion gezeten met Willem-Alexander en Máxima dan met Vance, die bij de opening ook boegeroep kreeg toen hij op het scherm verscheen.  

Oranje zwaait naar Oranje

De Italianen stellen niet teleur en in het iconische San Siro voeren ze een geweldige show op met als hoogtepunt het Nessun Dorma van Andrea Boccelli en de vlam die het stadion wordt binnengedragen. Design is hun ding, en dat blijkt uit de prachtige outfits van Armani en de vrouwen in mega dikke donsjacks met skibrillen op die de landen begeleiden bij de parade. De Spelen gaan beginnen. 

Op weg naar naar huis ga ik nog één laatste keer langs de vlam die er met een licht oranje lentelucht mooier bijstaat dan ooit. Nog even op de foto en naar de inmiddels vaste koffiestek in het park waar het veel rustiger is dan eerder, maar de cappuccino even lekker is als anders en dat allemaal voor 2,50. 

Mijn olympische karma van Parijs waarbij bijna al het oranje in goud of medailles veranderde lijkt een beetje uitgewerkt. We zien Nederland niets winnen, maar dat geeft ook niet. Je kunt niet alles hebben en we hebben sowieso mooie sport gezien. 

Het is leuk om een oranjefeestje mee te maken, maar in de sport is niets vanzelfsprekend en dat maakt het ook tot wat het is. De verrassende overwinning van Lollobrigida en het olympisch record van Sander Eitrem zijn ook voor de eeuwigheid.

Nu de Spelen verder volgen op tv en daarna nagenieten met het uitzoeken en bewerken van de foto’s en de video’ en alle mascottes in de kast zien te krijgen… Wordt vervolgd.

Ciao a tutti!